Υμνήθηκε – τραγουδήθηκε – αποθανατίστηκε – στην τέχνη και στη ζωή. Έγινε συνώνυμο της χαράς – της ξενοιασιάς – της φρεσκάδας – της νιότης – του έρωτα.

Άνοιξη: ένας καινούργιος κύκλος ανοίγει ύστερα από το χειμώνα που τελειώνει αφήνοντας πίσω του τη θλίψη του αποχωρισμού. Ας τιμήσουμε αυτή τη θλίψη κι ας αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να τη νιώσει. Τότε μόνον ο κύκλος θα κλείσει εν ειρήνη και εμείς θα μπορέσουμε «πανέτοιμοι» να υποδεχτούμε την καινούργια φάση.

Η φύση γεννιέται ξανά, παιχνιδίζει, ομορφαίνει και μαγεύει. Κι εμείς έχουμε ακόμη μια φορά την ευκαιρία να έρθουμε σ’ επαφή μαζί της, να εκφραστούμε, να παίξουμε, να ονειρευτούμε, να ερωτευτούμε.

Οι αισθήσεις μας εισπράττουν όλη την ομορφιά της «νέας» φύσης: άπειρα ζωντανά χρώματα – έντονες μυρωδιές- αλλιώτικοι ήχοι κι όλα αυτά είναι τόσο δυνατά και τόσο παρόντα, που μας κατακλύζουν και μας φέρνουν σε στενότερη επαφή με τα συναισθήματά μας.

Νιώθουμε όμορφα με τον εαυτό μας και το σώμα μας αναλαμβάνει να το εκφράσει με τη στάση του, με εκφράσεις, κινήσεις, γκριμάτσες. Εκπέμπουμε μηνύματα γοητείας και πρόκλησης και οι πομποί βρίσκουν γρήγορα τους δέκτες τους.

Αλίμονο όμως αν περιμένουμε μόνον τη … βοήθεια της ΄Ανοιξης για να ερωτευτούμε.
Μπορούμε πάντα να νιώθουμε ερωτικά – Ανοιξιάτικα όταν αποδεχόμαστε το σώμα μας, τη θηλυκότητα ή την αρρενωπότητά μας και δίνουμε στον εαυτό μας την αγάπη που του αξίζει και δικαιούται.