Μη βιαστείτε να χαμογελάσετε ειρωνικά ή να αναρωτηθείτε τι θέλει να πει ο ποιητής. Ανήκω σε εκείνες τις γυναίκες που πέρασαν τη ζωή τους πίσω από ένα γραφείο και η βραδινή επιστροφή στο σπίτι ήταν η αρχή ενός εφιάλτη, εκτός αν είχε προηγηθεί η τακτική επίσκεψη της Ρίτας, της Λείας, της Ζανέτ, της Τασίας και όποιας άλλης κυρίας είχα εμπιστευθεί τον καιρό εκείνο τη φροντίδα του νοικοκυριού μου, με εξαίρεση πάντα του μαγειρέματος. Στο φαγητό μου, ξένο χέρι δεν μπαίνει. Όπως και σε κάποια άλλα πολύ προσωπικά θεματάκια. Και επειδή δεν είμαι και ο ευκολότερος άνθρωπος, οι περισσότερες κύριες λίγο με άντεχαν και εγώ, επίσης, εκείνες. Εκτός από τη Ρίτα που έμεινε κοντά μου είκοσι χρόνια και θα ήταν εδώ ακόμη, αν δεν τη θυσίαζα αναγκαστικά στο βωμό της λιτότητας.

Ένα πράγμα μού έχει μείνει από αυτήν τη γυναίκα, ξένη Νιγηριανή, το οποίο, καθώς φαίνεται, ήταν και το μυστικό που άντεξε στο σπίτι μου. Αυτό που έκανε δεν το έβλεπε σαν αγγαρεία, όπως εγώ, αλλά σαν έκφραση προσφοράς. Πρώτη κίνησή της, να πλύνει τα χέρια και να προσευχηθεί. Τι έλεγε στη γλώσσα της ο Θεός το ξέρει. Αυτό που εγώ έβλεπα ήταν η απογείωση της μετά και η ασταμάτητη εργασία με χαρά, γέλιο και τραγούδι.

Και ήρθε η ώρα που το σπίτι έμεινε χωρίς τη Ρίτα, τουλάχιστον ερχόταν όχι τόσο συχνά όσο παλιά, και το νοικοκυριό αφέθηκε στα χέρια μου. Οποία δυστυχία. Και δική του και δική μου. Στοίβες τα άπλυτα, ούτε στο πλυντήριο δεν θυσίαζα μια κίνηση, τα πλυμένα κοκαλωμένα στα σχοινιά της βεράντας πάνω από εβδομάδα, ο νεροχύτης να του ρίξεις δυναμίτη, το πάτωμα για να κάνεις χαρακτική στη σκόνη, μόνο στο πλυντήριο πιάτων καταδεχόμουν να πλησιάσω και αυτό όταν ξέμενα τελείως από καθαρό πιάτο. Και ας μην περιγράψω τα της βεράντας και των φυτών, των κατοικίδιων Λάρας και Ψιψινέλ, σκύλου και γάτας αντίστοιχα, της αποθήκης. Και βέβαια ούτε λόγος για τα αρχεία μου, τα χαρτιά και τα βιβλία μου, τα οποία άλλωστε μόνο εγώ άγγιζα πάντα. Τώρα, όμως, μέσα στο γενικότερο χάος, το λιγότερο χαοτικό μπορεί να φαντάζει και ωραίο.

Ώσπου ήρθε εκείνο το πρωινό. Στερεότυπη η κίνηση μου. Ένας καπουτσίνο στη συγκεκριμένη μπερζέρα και με συγκεκριμένη θέα. Κλειστό κινητό, απόλυτη ησυχία και γαλήνη. Δεν χαλαλίζω για κανέναν και τίποτα αυτή την καθημερινή ιεροτελεστία.

Ανοίγω το φάκελο από την Amazon, που παρέλαβα εδώ και μια βδομάδα και κάπου είχα πετάξει μέσα στο σωρό, και το βιβλίο της ψυχιάτρου Μέλβα Γκρην με τίτλο Το δωμάτιο που αναπνέει μου βγάζει τη γλώσσα και με προκαλεί να αρχίσω τη μάχη με την αταξία και να βάλω ηλεκτρική σκούπα, όχι μόνο στο σπίτι αλλά και στην ψυχή.

Το μήνυμα απλό: Πέτα-πέτα-πέτα.

Διώξε ό,τι άχρηστο (αντικείμενα, σκέψεις, επιλογές). Αξιοποίησε πιο πολύ ό,τι χρήσιμο (για εσένα, για το σώμα σου, για την ηρεμία σου, για τους αγαπημένους σου). Καθάρισε τη βρομιά (ορατή, αόρατη, αντικειμενική, συναισθηματική), αποδέξου όλα όσα λειτουργούν, εργάζονται, εξυπηρετούν, υπάρχουν για εσένα. Βάλε τάξη στον χώρο σου, άνοιξε χώρο στην καρδιά σου.