Η απόρριψη και ο φόβος της επανάληψής της είναι ένα σκληρό και επίπονο βίωμα το οποίο μπορεί να δημιουργηθεί από καταστάσεις όπως:

Η πραγματική ή η συμβολική γονεϊκή εγκατάλειψη που αφαιρεί από το παιδί την δυνατότητα κάλυψης των συναισθηματικών του αναγκών (φροντίδα, στήριξη, ανακούφιση, προστασία, καθοδήγηση, επιβράβευση και πάνω απ’ όλα… αγάπη) π.χ. το παιδί νιώθει ότι οι γονείς του αδιαφορούν για αυτό, περνά ατέλειωτες ώρες μόνο του, τραυματίζεται όταν οι γονείς χωρίζουν, βιώνει το θάνατο, την ψυχική ασθένεια ενός γονιού (π.χ. η κατάθλιψη ή η σχιζοφρένεια αφαιρούν από τον πάσχοντα γονιό την ικανότητα να προσφέρει συναισθηματικά στο παιδί του και εκείνο το μεταφράζει ως απόρριψη).

Η σωματική ή ψυχολογική κακοποίηση: π.χ. «δεν αξίζεις, ποτέ δεν θα τα καταφέρεις», εδώ το παιδί ζει την απόρριψη στην χειρότερη μορφή της όπου η βία απειλεί την ίδια του την υπόσταση, αν μη τι άλλο από τα πρόσωπα που προσδοκά ότι το αγαπούν και το προστατεύουν από την βία του έξω κόσμου.

Η κοροϊδία από συμμαθητές λόγω ενός χαρακτηριστικού που αποκλίνει από το μέσο όρο, π.χ. πάχος, διαταραχή στην ομιλία, φυλετική διαφορά. Το παιδί βιώνει μία άλλη βίαιη όψη της απόρριψης, εκείνη που προέρχεται από την σκληρότητα των άλλων παιδιών και που του αφαιρεί το δικαίωμα του «ανήκειν» στην ομάδα και το καταδικάζει στην διαφορετικότητα και την μοναξιά που συνάδει με εκείνη.

Καθοριστική σημασία έχει το αν το παιδί θα μεταφράσει μέσα του τα παραπάνω βιώματα μέσα από το φίλτρο της απόρριψης ή όχι. Δύσκολο στοίχημα για εκείνο, αν αναλογιστεί κανείς ότι το παιδί δυσκολεύεται να αποστασιοποιηθεί από τα γεγονότα και τα πρόσωπα γύρω του … συνήθως μάλιστα βαραίνει τον εαυτό του με ενοχή για αυτό που του συμβαίνει.

Η ψυχοθεραπεία παρέχει μία ασφαλής βάση προκειμένου να νοηματοδοτήσετε την ιστορία σας, να την αποδεχτείτε, να ξαναεμπιστευτείτε τον εαυτό σας και να δημιουργείτε υγιείς σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, οι οποίες δεν θα διαιωνίζουν το τραύμα της απόρριψης.