Ειμαι ατυχη, παραπονιέται η Μαρία,όταν θέλω κάτι δεν το εχω ποτέ!
Ειμαι αχρηστος, υποστηρίζει ο Γρηγόρης, δεν μπορώ τίποτα να καταφέρω.

Δεν είναι δυνατόν κανείς να πετύχει τίποτε με τίμιο τρόπο διακηρύτει απογοητευμένος ο Μανώλης.
Και να θέλεις να παλαίψεις για να πετύχεις κάτι, δεν σε αφήνουν οι γύρω.Κανεις δεν θέλει να σε δει να προκόβεις αποφαίνεται θυμωμένη η Νάντια.

Τι συμβαίνει και ενώ επιθυμούμε πολύ κάτι και αποφασίζουμε να το διεκδικήσουμε και αγωνιζόμαστε γι αυτό, τελικά δεν επιτυγχάνουμε? Ειναι θέμα ατυχίας, κακοδαιμονίας, ζήλιας, ανικανότητας? Αναπόφευκτη μοίρα της τιμιότητας?

Πότε εκπληρώνουμε τις επιθυμίες μας και πετυχαίνουμε τους στόχους μας?
Όταν πραγματικά επιθυμούμε κάτι από την καρδιά μας και εχουμε έναν τουλάχιστον ισχυρό λόγο πού να μας κινητοποιεί και να μας σπρώχνει εμπρός.Οταν κάτι δεν είναι μιμητισμός η επιθυμία ν ανήκουμε σε ένα στατιστικό μεσο ορο,αλλά είναι μια συνειδητή και φανερή ανάγκη μας πού ζητάει καλυψη.Γνωρίζοντας καλά τα γούστα και τις προτιμήσεις μας , τις απέχθειες και τις αντιπάθειές μας , αρθρώνουμε τα «θέλω» μας και προσπαθούμε να τά βάλουμε σ εφαρμογή με τρόπο που θα μας οδηγήσει στην επιτυχία.

Όταν εχουμε ξεκάθαρο στόχο, συγκεκριμένο κι όχι αφηρημένο γενικό και αόριστο.Εναν στόχο που να αντιστοιχεί σε κάτι υπαρκτό , ρεαλιστικό και ανθρώπινα εφικτό

Όταν ο στόχος παραμένει σταθερός και δεν αλλάζει ευκολα. Πολλες φορές γι αλλού ξεκινάμε και αλλού πηγαίνουμε, λοξοδρομώντας προς αλλους «πειρασμούς» και καταστάσεις που θεωρούμε ότι μπορεί ν αποτελούν «ευκαιρία». Ευκαιρία δεν αποτελεί πάντα κάτι κοινό για ολους με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Γίνεται όταν ανταποκρίνεται κατ αρχήν σε δική μας, προσωπική, ανάγκη και συνιστά τον καλλίτερο τρόπο κάλυψής της.

Όταν κάνουμε προσπάθεια οργανωμένη , προσανατολισμένη στο στόχο .Οταν προγραμματίζουμε προσεχτικά τα βήματά μας και τα ιεραρχούμε. Όταν εχουμε αυτοπειθαρχία με μικρές παρεκκλίσεις που απλά κάνουν το πρόγραμμα πιο ανθρώπινο, ευέλικτο και προσαρμοσμένο στις εκάστοτε ειδικές συνθήκες . Το ζητούμενο δεν είναι να μπούμε σε στρατιωτική αποράβατη σκληραγωγία αλλά να οργανώσουμε ετσι την καθημερινότητα και τις υποχρεώσεις μας ώστε να μπορούν να συνυπάρχουν με την διαδικασία και την πορεια για την επίτευξη του στόχου που θέσαμε.

Όταν ο πήχυς των αναμονών μας είναι τόσο ψηλά οσο μπορούμε ν ανέβουμε χωρίς το κόστος από την προσπάθεις να ξεπεράσει τα οφέλη . Συχνά βάζουμε στόχους μη ρεαλιστικούς , στόχους που πολύ δύσκολα μπορούν να επιτευχθούν. Δεν μετράμε σωστά τις δυνάμεις και τις αντοχές μας , υπερτιμάμε η υποτιμάμε τις ικανότητές μας, αγνοούμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Φαντασιωνόμαστε κάτι και ερήμην των υποκειμενικών και αντικειμενικών συνθηκών επιμένουμε στην υλοποίησή του. Σε περίπτωση αποτυχίας ευκολα θα προστρέξουμε σε ένα αλοθι για το τι εφταιξε. Ευκολα θα βρούμε κάτι η κάποιον για να κατηγορήσουμε, το κάτω κάτω… ετσι δύσκολα που ηταν τα πράγματα πώς να τα καταφέρεις?
Από την άλλη κάποιες φορές υποτιμάμε τα εφόδια και τις δυνατότητές μας και δεν τολμάμε να προχωρήσουμε στη ζωή. Διατηρούμε φοβισμένοι τα κεκτημένα μας και αποφευγουμε να βάλουμε στόχους ακινητοποιημένοι από το φόβο αποτυχίας.

Όταν ειμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε τις αντιξοότητες, τις αναποδιές και τις ανατροπές της ζωής. Ενας δρόμος δεν πάει πάντα ευθεία. Όλα δεν γίνεται να εξελίσσονται ακριβώς όπως τα σχεδιάσαμε. Αντι να θυμώνουμε να μεμψιμοιρούμε και να στεναχωριόμαστε παραμένοντας σε στασιμότητα , μπορούμε να διαλεξουμε να το πάρουμε απόφαση, να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες και να συνεχίσουμε κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές χωρίς ποτέ να χάνουμε το στόχο από τα μάτια μας.

Όταν δεν χάνουμε χρόνο ασχολούμενοι με το τι λένε οι αλλοι και πως κρίνουν αυτά που κάνουμε. Ο καθένας εχει την δική του αποψη και γνώμη για τα πράγματα, απόροια των «πιστεύω» του, των βιωμάτων του, του τρόπου ζωής του, των επιλογών του. Όλα αυτά είναι σεβαστά και εκτιμητέα. Δεν παύουν όμως να είναι «κάποιου αλλου», κάποιου που δεν είναι…εγώ! Εγώ ειμαι ο κύριος αρμόδιος, ο καλλίτερος γνώστης και πλέον κατάληλος για να πάρω αποφάσεις και να επιλέξω τρόπο και μεθόδευση για την υλοποίησή τους.

Όταν μπορώ να εισπράτω και ν’ αντιμετωπίζω τις οποιες αποτυχίες σαν μεμονωμένη λανθασμένη επιλογή και όχι σαν συνολική αποτυχία. Ολοι μας μπορεί κάποια στιγμή, σε κάποιο θέμα, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να μην καταφέρουμε ο,τι θελήσαμε. Ολοι ανεξαιρέτως εχουμε δικαίωμα σε λάθος εκτίμηση πραγμάτων και καταστάσεων, σε αδυναμίες και ελείψεις. Το θέμα είναι να τα αναγνωρίζουμε, να τα μελετάμε , να τα κρίνουμε με σκοπό να τά διορθώσουμε και όχι να αποδείξουμε πόσο βλάκες η αχρηστοι ειμαστε. Δύσκολα συνεχίζει κανείς με σπασμένο ηθικό, με αισθηση ανικανότητας και μειονεξίας. Είναι πολύ διαφορετικό το «δεν πέτυχα κάτι» και το «είμαι αποτυχημένος». Ειναι δυσβάσταχτο να χαρακτηρίζεται κάποιος από μεμονωμένα περιστατικά. Είναι απάνθρωπο και σκληρό να φέρει το στιγμα και τη βούλα του αποτυχημένου…
Ολοι εχουμε δικαίωμα στα ονειρα. Ο καθένας μας εχει τις δικές του ξεχωριστές ελπίδες. Δεν απομένει παρά να τά υλοποιήσουμε με τρόπο που να τα κάνει πραγματικότητα χαρίζοντάς μας αυτοπεποίθηση, ικανοποίηση και χαρά!!!

Η συνταγη της επιτυχίας των στόχων μας περιλαμβάνει:

  • Δυνατή επιθυμία
  • Ισχυρό κίνητρο
  • Συγκεκριμένοι στόχοι
  • Ρεαλιστικοί στόχοι
  • Σταθεροί στόχοι

Οργανώνουμε τη διαδικασία και την προγραματίζουμε
Περιμένουμε αναποδιές, τις αντιμετωπίζουμε και προχωράμε

Πάντα θυμόμαστε ότι μία μεμονωμένη αποτυχία δεν χαρακτηρίζει συνολικά έναν ανθρωπο